Rasa Kapang

Kapang iki banget dak rasa aning njero ati

Agawe aku pengen bali menyang wanci kuwi

Wanci endah edi peni kang tan bisa dak lali

Nalikan iku ingsung

Sik dikudang dening bapa biyung

Sik diemban bathik kawung

Di lela – lela ledhung

Di gadhang bisa urip mulya lan dadi wanita utama

Nggeluhurke asmane wong tuwa

Uga dadi pendhekare bangsa

Saiki aku wis diwasa

Senajan kapang iki banget dak rasa

Wis ra piguna aku kapang mring wanci kuwi

Merga tan bakal bisa aku bali

Kang baku saiki aku kudu bisa, kudu bisa

Bisa nggawe kekudangane bapa biyung kaleksanan

Amring rene penggalih panjenengan kekalih